قرار 88

وقتی صحبت از قرار می­شه آدم یاد یک مکان و زمانی می­افته که باید به موقع و دقیق اونجا حاضر باشه تا به هدفی خاص برسه. دارم فکر می­کنم حالا که این قرار را گذاشتیم هدفمون چی باید باشه؟ مطالبمون را نقد کنیم؟ به روز باشیم؟ در فضایی امن و راحت تبادل نظر کنیم؟ از تجربیات هم استفاده کنیم...؟ آره تمام این­ها قرار ما هست ولی  قرار ما ختم به همین چند تا موضوع سطحی نمی­شه. قرار ما صحبت از این می­کنه که اگر دستی از یک دوست، گلی از یک باغ، قلبی از یک شیشه شکست که ما با اون چند سال توی یک مکان بودیم، همه با هم ترمیمش کنیم ونذاریم این­قدر شکسته بمونه تا خاک بشه.

 حالا ما این قرار را با هم گذاشتیم. بعضی­هامون خوش قولند و به موقع سر قرار حاضر می­شن و اگر یک روز دیر کنند همه نگرانشون می­شن و در مقابل، بعضی­هامون بدقولند و یواش یواش نیومدنشون برای همه عادت می­شه. کاش از خوش قول­ها باشیم تا چشم­های دعاخوان نگران زیادی را به  راهمون ببینیم.

  شروع قرارمون را روز بزرگداشت فردوسی گذاشتیم تا یادمون باشه که ما دنباله­رو راه بزرگمردان در راه تجلی زبان و ادبیات  شهاب ­باران پارسی هستیم.

                                                                             به امید خوش قولی...